หัวใจของทุนนิยมคืออะไร แล้วมันดียังไงถึงได้รับความแพร่หลายจากรัฐต่างๆที่นำไปใช้

 

ตอบแนว-หัวใจคือความสัมพันธ์ระหว่างนายทุนและแรงงานที่อาศัยวงจรการผลิตแบบทุนนิยมทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง การเมือง เศรษฐกิจ สังคม ของโลกให้กลายเป็ฯระบบและรูปแบบเดียวกันโดยมีความเห็นแก่ตัวเป็นแรงขับดัน 

 

สังเกตุความสัมพันธ์ได้จากวงจรการผลิตแบบทุนนิยม

 

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีโรงงานอยู่ในประเทศตนและไม่ใช่ความอยากหรือเห็นแก่ตัวเพาะว่าโรงงานมีมาตั้งแต่งยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมแต่ตอนนั้นทุนนิยมก็ไม่เกิด ความต้องการความอยากและความเห็นแก่ตัวมีมาตั้งแต่ยุคหินแต่ทุนนิยมก็ยังไม่เกิดในตอนนั้น

 

ความสัมพันธ์ระหว่างนายทุนและแรงงานเป็นความสัมพันธ์ที่นายทุนต้องพึ่งแรงงานให้ดำเนินงานส่วนแรงงานต้องพึ่งนายทุนเพื่อให้ได้เงินมาใช้จ่ายในระบบ ดังนั้นทุนนิยมจึงเกิดในที่ใดๆก็ได้เกษตรกรรม ธนาคารพาณิชย์ ก็เป็นทุนนิยมได้

 

ทั้งนี้ต้องอาศัยโครงสร้าง mass ด้านต่างๆซึ่งทุกที่ ที่ทุนนิยมเคลื่อนไปจะสร้างมันขึ้นมารองรับ mass production mass consumption mass communication mass transpotation mass education mass political

 

นายทุนเคลื่อนทุนไปยังที่ที่ให้ผลตอบแทนดีกว่า และสร้าง mass ด้านต่างๆขึ้นทำให้ทุกที่ ที่ทุนเคลื่อนไป มีรูปแบบของ สังคม เศรษฐกิจ การเมือง วัฒนธรรม ความคิด วิถีการดำเนินชีวิตของคน ที่มีความเหมือนกันในรูปแบบเดียวกัน และในระบบเดียวกันคือทุนนิยม

 

ทุนนิยมทำให้โลกพัวพันกันไปทั้งโลกเพราะการผลิตและบริโภคสิ่งหนึ่งๆมันเป็นความสัมพันธ์อย่างไม่มีสิ้นสุดของการผลิตและการบริโภคในขั้นตอนต่างๆ วัตถุดิบต่างๆ และผู้ผลิตก็เป็นผู้บริโภคในขณะเดียวกันดังนั้นแล้วทุนจึงเคลื่อนไหลไปอย่างหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ในโลกของทุนนิยม

 

เป้าหมายในชีวิตของคนทุกคนก็คือความสุข ทุนนิยมจะสอนเราว่าความสุขที่แท้จริงเกิดจากการได้บริโภคหรือเสพสิ่งที่เห็น จับต้องและสัมพัสได้ ยิ่งบริโภคมากยิ่งมีความสุขมาก

 

ทุนนิยมเป็นระบบที่เหมือนไม่ได้บังคับ แต่ความจริงแล้วมันจะสร้างกลไกของระบบขึ้นมาให้เราต้องบังคับตัวเราเองให้ทำงาน เช่นการกระตุ้นให้เราอยากบริโภคผ่านสื่อ เมื่ออยากบริโภคก็จ้องทำงานหาเงิน

 

เพราะคนในระบบมีความเชื่อเสียแล้วว่าความสุขเกิดจากการบริโภค ดังนั้นทุกคนในระบบจึงสมัครใจที่จะผลิตและบริโภค และความสมัครใจนี่เองที่ทำให้ระบบนี้อยู่มายังยืนยง

 

ทุนนิยมเป็นระบบที่เปิดโอกาสให้คนสามารถใช้ธรรมชาติของคนคือความเห็นแก่ตัวได้อย่างเต็มที่ โดยมีการเมืองการปกครองแบบทุนนิยมรับรองกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่คุณหามาได้ การเมืองการปกครองแบบทุนนิยมนี้คือแบบเสรีนิยมประชาธิปไตย คุณมีเสรีที่จะบริโภค ทำงาน ลงทุนโดยเหมือนไม่มีใครบังคับคุณ ทว่าผลสุดท้ายของความเห็นแก่ตัวนั้นประโยชน์ไม่ได้ตกอยู่ที่คุณคนเดียวแต่กลับตกอยู่ที่มวลชน ยิ่งคุณใช้ความเห็ฯแก่ตัวมากเท่าไหร่หรือคุณอยากจะมีความสุขมากเท่าไหร่ มวลชนก็ได้ประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น เช่นในกรผลิตและขายคุณก็ต้องเสียภาษี ในการบริโภคคุณก็ต้องเสียภาษี ในตอนคุณตายความมั่งคั่งของคุณที่เป็นผลจากความเห็นแก่ตัวจะให้กับทายาทคุณก็ต้องเสียภาษี ทั้งนี้รัฐได้ภาษีจากคุณและนำมาทำประโยชน์ให้กับสาธารณะนี่คือทางตรง ส่วนทางอ้อมคือความเจริญทางเศรษฐกิจ การเมือง สังคมของประเทศ เป็นต้น รัฐได้ประโยชน์จากความสมัครใจและความเห็นแก่ตัวของคุณ

 

ทุนนิยมเป็นผลมาจากพลวัตรของความคิดมนุษย์นับเริ่มตั้งแต่ เรอเนสซ้องจนมาถึงปัจจุบัน

 

การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองสมัยใหม่ก็คือการเปลี่ยนแปลงมาสู่การเมืองที่รองรับระบบทุนนิยม

 

โลกสมัยใหม่ก็คือโลกของทุนนิยม

 

แนวโน้วนโยบายงานคลังในปัจจุบัน หนี้สาธาณะเป็ฯการผลักภาระให้กับคนรุ่นต่อไปหรือไม่

 

ในตอนนี้เกิดภาวะเงินฝืดในสภานการณ์เงินเฟ้อ

 

ปัจจับภายในคือเงินฝืด ปัจจัยภายนอกคือเงินเฟ้อ

 

รัฐแก้ภายในได้ กำหนดภายนอกไม่ได้

 

รัฐจึงต้องเพิ่มอุปสงค์รวมของระบบเศรษฐกิจ

 

รัฐจึงกระตุ้นให้เอกชนบริโภคไปพร้อมๆกับการลงทุนของรัฐ

 

ทั้งนี้รัฐก่อหนี้สาธารณะพร้อมกับการลดหย่อยภาษีต่างๆเป็นทางเลือกที่ดีในตอนนี้

 

UK โครงสร้างอำนาจที่เปลี่ยนแปลง

 

mis  ระบบในมหาวิทยาลัยและในคณะ

 

conflict management ตามที่ อ.สอน

 

china ตามหนังสือ

 

planning วางวิสัย์ทัศน์ พันธกิจ SWOT กลยุทธ์ของโครงการรัฐศษสตร์ภาคพิเศษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเวลาล่วงเลยผ่านมา สิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้สอนอะไรเรามากมาย

 

คนเรามักจะยิ้มให้กันและผูกมิตรกันในตอนต้นและแม้ว่าคุณจะผูกมิตรด้วยความจริงใจไว้กับคนมากมาย

 

แต่จะมีกี่คนกันที่คุณคิดว่านี่แหละเพื่อนคุณจริงๆ นั่นคือในต้นของเรื่อง

 

เมื่อเวลาผ่านไปเพื่อนจะสอนให้คุณรู้ว่าที่คุณคิดว่าใช่นั้นมันไม่ใช่ความจริงหรอกครับ

 

จะมีเพียงแค่ไม่กี่คนนั่นแหละที่เข้าใจคุณว่าคุณเป็นยังไง

 

สำหรับเรื่องนี้ก็โทษใครไม่ได้ทั้งนั้น ต้องโทษที่ตัวคุณและอีกฝ่าย

 

ความสัมพันธ์มันไม่มีถูกหรือผิด เมื่อคุณคิดว่าเค้าไม่ดีคุณก็หันหลังให้เค้า เค้าเองก็หันหลังให้คุณด้วย

 

มันก็ธรรมดาแหละ ทั้งสองฝ่ายมักมองในสิ่งที่ไม่ดีของอีกฝ่ายโดยไม่คิดถึงความสัมพันธ์กัน

 

ตั้งแง่ว่ารับไม่ได้กัน เพื่อนคือคนที่ควรจะเข้าใจคุณไม่ใช่เหรอครับ 

 

เพื่อนคนที่คุณคิดว่าคือคนที่อยู่ข้างๆและเข้าใจในสิ่งที่ตัวคุณเป็นจริงๆนั้นมักจะมีไม่มากหรอกครับ

 

เวลาที่ผ่านมาสอนให้ผมรู้ในสิ่งนี้ ระหว่างเพื่อนที่เข้าใจกับเพื่อนแบบอื่นๆ

 

ขอบคุณครับ

 

สำหรับบางกรณี อำนาจ การทำงาน และหน้าตา เป็นสิ่งที่ทำให้มิตรภาพที่เคยเล่นหัวกันได้กลายความบาดหมาง

 

โทษฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้อีกเช่นกัน

 

นั่นคือสิ่งที่สอนให้ผมรู้ และบางครั้งการปิดทองหลังพระก็สำคัญจริงๆ

 

ขอบคุณครับ

 

ไม่มีทางกลับไปเป็นความตอนที่แล้วได้อีก

สองอาทิตย์กว่าๆ เกือบ 3 อาทิตย์ เป็นช่วงเวลาแห่งการสอบ

 

7 วิชา ที่แตกต่างจากทุกครั้ง เพราะว่าการสอบครั้งนี้ไม่มีการเตรียมตัวอ่านหนังสือมาก่อนเลย

 

การอ่านเป็นแบบว่า แทบจะอ่านวันต่อวันเลยทีเดียว เรียกได้ว่าอ่านทั้งวันทั้งคืนเพื่อที่จะมาสอบวันต่อไป

 

นอนไม่เพียงพอกันทีเดียว เพื่อนๆแทบทุกคนก็แปลงสภาพกลายเป็นหมีแพนด้า ขอบตาดำ

 

บางคนก็กลายเป็นหมูแพนด้า 555+ รวมทั้งตัวเราเองด้วยน้ำหนักก็เพิ่มขึ้น อ้วนขึ้นเลย

 

555+ 

 

อยากขอบคุณเพื่อนๆ มากมายเลย ที่ช่วยๆกันจนผ่านมาได้ทุกคน

 

กอฟ กูขอโทษนะสำหรับวิชาบริหารแรงงาน แต่ขอบใจมึงมากที่ช่วยกันอ่านช่วยกันติว กูรักมึงว่ะ55+

 

ไอลิง ขอบใจมึงมากมายด้วยเหมือนกันนะ ห่า อย่าเครียดนักดิว่ะ เก็บไปฝันอะไรมากมาย 555+

 

ขอบใจนะจ๊ะปอย...จบแล้วนะ 7 ตัวนี้

 

ขอบคุณหมอบีสำหรับ แลคเชอร์วิชา OB นะครับ

 

ขอบใจมึงด้วยไอต้น คอบถามกูตลอดเลยว่ามึงไหวมั้ย อย่าเครียดๆ ขอบใจมึงจริงๆเพื่อน

 

และที่สำคัญ...ขอบคุณมากมายสำหรับกำลังใจ ความห่วงใย และการดูแล นะค่ะ...จบ 2 อาทิตย์ตามที่คุยกันไว้แล้วนะจ๊ะ

 

จบแล้วสำหรับการอ่านหนังสือและเวลาที่แสนหนักหน่วง

 

ขอบคุณช่วงเวลาที่ผ่านมาช่วยทำให้มีประสบการณ์และความแกร่งมากขึ้น

 

ขอบใจมากมาย

 

ขอบคุณอาจารย์ทุกๆท่านสำหรับวิชาความรู้ครับ ขอบคุณครับ

 

20 วันนี้พักผ่อนครับ พักผ่อน 555+

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...........................................................................................................................................................................................................

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ไปกินชาบูชิมาอีกแล้วคับทั้งที่พึ่งไปกินมาเมื่อวันศุกร์เองคับคับ ไม่ได้อยากเลย

 

แต่ไอลิงอยาก กอฟ พีทชาย ก็ไปด้วยกัน

 

แต่วันนี้กินไม่อร่อยเลย กินไม่ลง 555+ 

 

เสียดายเงินจังตั้งเกือบ 250 บาทคับ

 

...เพลงไม่ได้เลย...

 

ฉันไม่เคยอิ่มเลยซักมื้อ ไม่เห็นอร่อยเลย

 

ไปเที่ยวกันมันก็ยังงั้นๆสนุกตรงไหนที่เขาพูดกัน

 

ไม่รู้เป็นอะไรช่วงหลังกินข้าวอร่อยจัง

 

และทุกวันเมื่อตอนไปเที่ยวกัน สนุกสุดมัน นี่ฉันคนเดียว

 

เดี๋ยว เพราะใครเข้ามาหรือเปล่า

 

พบเจอแค่เพียงแป๊บเดียวไม่เคยเฉลียว

 

และฉันก็ลองตั้งใจค้นหา เหตุผลที่เปลี่ยนไป

 

ยิ่งใกล้เธอยิ่งเบลอไม่เข้าใจ จะทำอะไรทำไม่ถูกเลย

 

หืมมม...เพราะเธอเข้ามาหรือเปล่า

 

ใกล้เธอแค่เพียงแป๊บเดียว ฉันเลยเฉลียว

 

เพิ่งจะรู้อะไรที่ทำให้เดินเข้ามา ยืนข้างหน้าเธอ

 

และต้องบอกเธอว่า....แล้วไง

 

ไม่ต้องสงสัย ก็เธอนั่นแหละที่ทำให้ฉัน

 

นั้นต้องเปลี่ยนไปทั้งตัวและใจ

 

ไม่รู้ทำไม บังคับไม่ได้ ไม่ได้เลย

... ... ... ... .... .... .... .... .

 

เหลือเวลาอีก ปีครึ่งเท่านั้น เลยต้องเปลี่ยนคับผม

 

ตอนเช้าวันนี้ตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ที่ค้างๆคาๆ หงุดหงิดแบบหาสาเหตุไม่ได้

 

ไปมหา'ลัยจะไปคุยกับอ. น้องแล้วก็ไปดูของให้นักวิชาการ

 

พอมาถึงมหา'ลัย ปอยกะวีนก็มาถึงก่อน ความจริงกูมาสายเองอ่ะ ว่าจะพยายามเลิกนิสัยนี้ให้ได้จริงๆแล้ว

 

พอมาถึงก็ยังรู้สึกตูดหมึกอยู่ แต่ก็ชวนกันไปคุยก่ะอาจารย์นวลจันทร์ เรื่องเชิญ อ.จรัญ มาแต่สรุปว่าอ.ให้เหตุผลดี

 

จนเถียงไม่ออก เชิญแล้วจะหาคนดูจากไหน + ใกล้สอบปลายภาคเหมือนกัน + อ.ไม่อยากเอาหน้าและชื่อไปเสี่ยง

 

เพราะว่าถ้าเชิญเค้าก็ต้องมาเพราะความเกรงใจ แล้วตอนนี้ งานเพื่อบ้านเมืองสำคัญกว่ามาก ขนาดการประชุมสภาวิจัยที่ อ.จรัญเป็นประธาน

 

ยังไม่ได้ประชุมมาตั้งนานแระ เพราะว่าท่านไม่ว่าง แล้วรัฐศาสตร์ของเราหลบอยู่ในหลืบของ ม.เกษตร เป็นคณะก็ไม่ใช่(แล้วเมื่อไหร่จะเป็นซักที)

 

มหาวิทยาลัยก็ไม่สนับสนุนเพราะว่าคนจบสาขาน้มีเยอะแล้วอธิการบดีก็ไม่ใช่คนที่มาจากสายสังคมศาสตร์

 

ธรรมศาสตร์เค้าจัดการเสวนาอย่างงี้มาตลอด ประชาชนก็คุ้นเคยและรู้ว่าจะได้อะไรถ้าไปฟัง+เค้ายังเป็นคณะรัฐศาสตร์อย่างภาคภูมิใจ

 

เค้ามีความชำนาญมากกว่าเรา การที่พูดว่าจะเชิญมันง่ายแต่การเชิญมาจริงๆมันไม่ง่ายเพราะหลายปัจจัยจริงๆ ความพร้อมของเรายังไม่ดีพอด้วย

 

ขอบคุณ อ. จตุพรที่สอนว่ามังกรออกมาเป็นกิ้งกือก็ไม่เป็นไร(ปอยงูดิน) รู้สึกดีกับคำพูดนี้มาก ขอบคุณครับ อ.

 

เอาเป็นว่าคนใหญ่คนโตเราก็ไม่ควรเชิญมา นี่คือทัศนะของ อ.

 

จากการอ่านการเมืองการปกครองญี่ปุ่น สอนให้เรารู้ว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่มักจะเริ่มจากกลุ่มคนเล็กๆ การสร้างชาติที่เริ่มจากคนไม่กี่คนแต่เป็นระดับหัวกะทิ

 

มันทำให้รู้สึกว่าเราต้องมีความทะเยอทะยาน+ความเชื่อว่าเราทำได้+ความสามารถที่มีจริงๆ+จังหว่ะและโอกาสที่เป็นใจ เราก็จะทำได้

 

แต่สำหรับงานที่มีเวลาเพียง 1 เดือนนับว่าจำกัดอยู่ในการทำงานดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะออกมาเลิศได้มั้ย มันไม่ได้อยู่แล้วครับ

 

แต่เราต้องมองในมุมที่ว่าเราทำกิจกรรมเพื่ออะไร ? เพื่อสั่งสมประสบการณ์และอุปสรรคต่างๆที่เข้ามาจากการทำงาน ขอบคุณสำหรับทุกอุปสรรคที่เข้ามา สบายมาก

 

พอคุยกับ อ.จบ ก็มาลานคณะเจอเพื่อนๆ ปอยเจอพลอย เหมือนนัดกานไว้ 555+

 

แล้วก็ไปกินตาตั้มกับ วีน ปอยลิง เนม อาหารวันนี้เค็มโคดเลยไอข้าวกระเทียมราดหน้าอะไรเนี่ย

 

พอกินเสร็จก็ยังไม่หายอารมณ์ตูดหมึก แต่ก็ยังเดินไปหอสมุดกับเพื่อนๆ เนม+วีนก็หาวิทยานิพนธ์

 

แล้วก็กลับมาคณะคุยก่ะน้องปี 2 เจอแนน แนนพาเดินไปดูของที่จะให้นักวิชาการที่จะมาเสวนา

 

ไปที่สมโภชอะไรนี่แหละ อยู่เกษตรมา 3 ปีพึ่งรู้ว่ามีที่นี่ 

 

คุยกะวีน+ลิงแล้วก็กะแล้วว่าจะจัดกระเช้าครับ ได้ซื้อน้ำส้มสายชู+องุ่นมากิน ของห่าลิงก็สตอเบอร์รี่ วีนนมถั่วเหลือง

 

ลิงเมาน้ำส้มสายชูเกือบโดนรถชน+ปล่อยมุขฝืดๆตลอดทาง แต่รสชาติของน้ำเนี่ยมันบาดคอดีจังแต่นมถั่วเหลืองใช้ได้ๆ

 

กลับมาที่คณะ+รอพวกหยกสอบเสร็จ ชวนมันไปกินข้าว+ซื้อรองเท้า แต่ก็แวะสหกรณ์ก่อนขำๆ

 

สรุปว่าไอต้องก็ไปด้วย มีวีน หยก ปอย ต้องแล้วก็กู ไปกินกันที่เซ็นลาด  กินชาบูชิกัน

 

ความรูสึกที่ต้องฝืนก็คือตอนกำลังจะหมดเวลากินแล้วของเหลือต้องพยายามฝืนกินเข้าไปๆเพราะว่ากลัวจะโดนปรับ 555+

 

ปรับจริงป่าวว่ะไม่เคยเห็นมันเดินมาดู

 

พอกินเสร็จ ก็ไปดูรองเท้าแต่ไม่ถูกใจอ่ะ+เงินไม่พอ เลยไม่ซื้อ

 

วีนบอกว่าจะซื้อสมุดเลยนึกขึ้นได้ว่าจะซื้อเหมือนกัน

 

ไอต้องหลังจากเปลี่ยนนิวลุค โดยการไปย้อมหัวแดง เอาไผออก แลวก็เปลี่ยนตัวเองใหม่

 

วันนี้มันมีเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ บอกว่าต้องขอเบอร์หญิงให้ได้หนึ่งคน

 

พอไปที่บีทูเอส ต้องเหมือนจะเจอคนที่ถูกจายยย ตอนนี้แหละ มันวางแผนจะเข้าไปขอเบอร์

 

มันบอกว่าใจเต้นๆๆ เพราะว่าไม่ได้อย่างนี้นานแระ สุดท้ายหลังจากลังเลอยู่นานๆมากๆมันก็เดินเข้าไปอย่างมาดแมน โดยมีพวกกๆเฝ้าสังเกตุการณือย่างห่างบ้างใกล้บ้าง

 

มันเข้าไปขอเบอร์แต่เพื่อนที่มากับผู้หญิงคนนั้นสกัดต้องออกมา แมร่งเซ็งเลย 555+

 

พอซื้อสมุดไรเสร็จก็แยกๆกลับบ้านกัน สรุปว่าไอต้องก็ไม่ได้เบอร์ใครเลย 555+

 

ตอนกลับนี่ฮามาก ขึ้นบันไดเลื่อนตรงรถไฟฟ้า ไอต้องตะโกนว่าไอ้แว่นแอบดูกางเกงในเหรอ ผู้หญิงที่อยู่ชั้นบนเอากระป๋ามาปิดหลังกระโปรงเลย

 

ไอ้ห่าหยกทำหน้านิ่ง 555+ พวกกูขำสาดดดด ตัวงอเลย วันนี้ต้องมันปล่อยมุขตลอดดด ฮาจริงๆ มึงพยายามกลบความเศร้าหรือเปล่าว่ะอยากรู้จัง

 

สนุกดีวันนี้เลยไม่ได้อ่านหนังสือเลยทั้งวัน 555+ ผิดแผนเลย  

 

ขำๆ

 

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อารมณ์ขุ่นมัวที่เกิดขึ้นเหมือนศึกวันแดงเดือด หรือว่าฮอร์โมนจะบ้าบอแล้ว 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อารมณ์ของมนุษย์ จิตมนุษย์นี้ยากแท้หยั่งถึง 

 

 

 

 

ว่าด้วยการับน้อง

 

 

วันนี้ซีพีมาบรรยายให้ฟังเกี่ยวกบองค์กรและมารยสมัครพนักงาน

 

เค้านัด 9 โมง เกือบไปไม่ทัน ดีที่ไอลิงโทรมาปลุกตอน 8.30

 

รีบสุดๆ น้ำไม่ได้อาบ ฟันไม่ต้องแปลง ล้างหน้า+สระผม  แล้วมาแต่งตัวบนรถ Taxi

 

555+

 

พอมาถึงมหาลัย ขึ้นมาบนลิพกับเพื่อคุยกานถึงเรื่องตื่นสายเนี่ย เจ้ากำคนอบรมของซีพี ดันอยู่ในลิพ

 

แบบว่าพึ่งมารู้ทีหลัง ตอนกูอออกมาจาลิพก็พูดซะดังว่า โห ไหนนัดตั้ง 9 โมง แล้วจะมาเลื่อนเป็น 9.30 เหรอ

 

ป่านนี้ยังไม่มาอีก 555+ ที่ไหนได้พี่ๆเค้าดันอยูข้างหลัง 555+

 

พอฟังๆเค้าพูดเสร็จ ก็ทำแบบทดสอบทางจิตวิทยาเพื่อสมัครงาน

 

พอเสร็จจากการปรชุมก็ไปหาอารย์สุทธิศักดิ์ วันนี้ดูอาจารย์ท่านอารมณ์ดี คุยกันอยู่นานเลยทีเดียว 

 

จากนั้นก็ลงมานั่งๆที่ลานคณะ ไอ้หนุ่มเกาหลีที่ไหนก็ไม่รู้เดินมาถามกูกับกอฟว่า can you speak English

 

ไอเรา 2 คนก็ตอบไปว่า yes ตอนแรกนึกว่าจะมาชวนไปปาร์ตี้ ที่ไหนได้ ดันมาให้เราอ่านหนังสือเกี่ยวกับพระเจ้าซะงั้น

 

อ่านอยู่ประมาณ 10 นาทีแล้วเค้าก็ไป 

 

จากนั้นก็ไปกินข้าวกลางวันที่ตาตั้มกับเพื่อนๆ 555+ ข้าวผัดน้ำพริกลงเรือ พึ่งจะรู้ว่ามันคือข้าวผัดกับน้ำพริกกระปิ

 

กินกันไปกินกันมา ชั่วโมงกว่าๆ แต่ว่าเสียเวลารออาหารนานเพราะว่าคนเยอะมากมาย โต๊ะข้างๆกินทอดมันกุ้งเห็นแล้วอยากกินบ้าง 555+

 

พอกินเสร็จไปก็รอเจ๊ที่ ศร.1 อยู่แป๊บนึง เข้าเซเว่น 2 รอบแต่ไม่ได้ซื้อไรเลย เพราะว่าตัดสินใจไม่ถูกระหว่างช็อคโกแลท กับน้ำผลไม้ 555+

 

แล้วเพื่อนๆกับเราก็เดินมาเรียน Math com ที่ ศร.3

 

พอเรียนเสร็จตอน 4 โมง ก็มานั่งเตร่ๆทีลานคณะ แล้วก็แยกกันไปเรียน Ja Ir Gove มีเรียนต่อ

 

ส่วน กู กอฟ ลิง กลับบ้าน แต่สำหรับผมก่อนกลับก็ต้องรอ ขนม ตั้งแต่รถไม่ติดฝนไม่ตก จนกระทั่งฝนตกรถติด

 

ได้ขนมมากิน แต่ต้องยืนบนรถเมล์ รถติดมากมาย ติดนานขนาดว่า ยืนหลับบนรถเมย์ครั้งแรกในชีวิต หลับจริงๆ

 

เหนื่อยมาก อ่อนเพลีย พอกลับมาถึงบ้านตอนประมาณทุนนึง ไม่ต้องทำไร นอนก่อนเลย แล้วก็พึ่งตื่นตอน ตี 2 ครึ่งเนี่ยแหละ

 

ข้าวยงข้าวเย็นไม่ต้องกินเลย 555+ ตอนนี้จะไปทำ OB แล้วคับ ลาก่อน

การรับน้องครั้งนี้ผมได้รู้สึกถึง

 

ความรู้สึกอุ่นๆกลางหว่างอก ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ ปลื้มปิติอิ่มเอิบ

 

อันเกิดจากการเข้าใจว่าอะไรคือสายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน พี่ น้อง ชาวรัฐศาสตร์เกษตร

 

หากผมไม่ได้ร่วมกิจกรรมนี้ แม้ว่าจะมีกี่คนบอกถึงความรู้สึกเช่นนี้ผมก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจอย่างถ่องแท้ได้ ขอบคุณปอยและเอกมาที่ดึงกูมาเป็นพี่ว๊าก

 

เสียงบูมรัฐศาสตร์จากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ทุกคน ที่ยังดังก้องอยู่ภายในหัวใจของผม

 

who who ha ha here we are pol sci pol sci can you see who are we รัดสาดดดดดดดด  รัดสาดดดดดดดดด รัดสาดดดดดดด เกษตร ! ! !

 

น้องปี 1 ทั้ง52คน ที่เป็นรุ่นสุดๆ และได้ใจจากผมไปแล้ว น้ำตาที่หลั่งรินของน้องๆในการที่จะช่วยกันเองและช่วยพี่ๆ นี่แหละเมื่อถึงยามยาก ทุกคนที่เป็นสิงห์เขียวร่วมช่วยเหลือกัน

 

นี่แหละ นี่แหละ ความเป็นรัฐศาสตร์เกษตร สายสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ไม่อาจจะบรรยายออกมาเปนคำพูดได้

 

พวกเราทุกคนมาคนคนละที่คนละครอบครัวแต่ถูกเชื่อไว้ด้วยสิงห์เขียวให้เป็นหนึ่งเดียวกันทั้งเพื่อนพี่น้อง ความผูกพันธ์ที่ยากเกินจะบรรยายจริงๆออกมาให้คนอื่นเข้าใจ

 

ใต้แผ่นฟ้าทั่วถิ่นไทย เรามุ่งไปไกลถึงทุกแดน จะยากแค้นหนักหนาเพียงใด

 

ไม่หวั่นใจ รัฐศาสตร์เกษตร

 

งานปกครอง งานบริหาร กระบวนการยุติธรรม ประกาศก้องไกล จรรโลงเอาไว้มั่นในความดี

 

ให้เกิดมี สุขในสังคม

 

มีจิตใจรักกลมเกลียว ด้วยสิงห์เขียวรวมกันเป้นเดียว ต่างมุ่งหวังรอวันเวลา ได้กลับมา พบกันน้องพี่

 

 

 

 

 

การทำงานรับน้องครั้งนี้ ทำให้ผมและเพื่อนๆในกลุ่มของผมเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆได้มากมาย

 

เริ่มจาก การทำงานต้อเข้าใจว่าทุกๆคนทำอย่างเต็มที่และทุ่มทำด้วยกายใจ ดังนั้นควรจะรักษาน้ำใจซึ่งกันและกันในการทำงาน

 

ไม่ใช่ว่าจะเอาตามใจตัวเองอยู่เพียงคนเดียว

 

ซุนวูกล่าวไว้ว่า แม่ทัพสามารถ เจ้าครองแคว้นไม่ยุ่งเกี่ยวจะชนะ และยังกล่าวอีกว่า ไม่รู้เรื่องของ 3 ทัพแต่เข้าสอดเรื่องของ 3 ทัพแม่ทัพนายกองก็สับสน

 

 ไม่รู้กิจการของ 3 ทัพแต่เข้าแทรกแซงกิจการของ 3 ทัพแม่ทัพนายกองก็สงสัย เมื่อแม่ทัพนายกองทั้งสับสนและสงสัยเจ้าครองแค้วนอื่นก็จะเข้าแย่งชิง

 

แม้จะมีผู้เยี่ยมด้วยสติปัญญาก็ยากที่จะกลับร้ายเป็นดี

 

นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากจะให้เห็นว่ามันเป้นอย่างนั้นจริงๆ ดังนั้นการทำงานคนที่เป็นหัวก็ควรจะคอยประสานงานต่างๆให้ดี

 

ไม่ใช่ลงมาจับเองทุกๆงาน เพราะคุณตั้งหน่วยต่างๆที่จะมาช่วยคุณแล้ว หากคุณไม่ไว้ใจและไม่เคารพความคิดเขา คุณจะตั้งขึ้นมาทำไม

 

ซุนเซ็กกล่าวว่า ใช้ ไม่สงสัย สงสัย ไม่ใช้  คุณน่าจะเรียนรู้ในจุดนี้บ้าง 

 

อีกอย่างก็คือ องค์พระหากไม่มีคนปิดทองข้างหลังองค์พระก็จะไม่สมบูรณ์ดังนั้น ควรจะเรียนรู้ที่จะเสียสละด้วย

 

ไม่ใช่ว่างานที่เป็นของเขาแล้วคุณเข้ามาแทรกเพื่อให้ได้หน้าตา คุณคิดดูว่าคุณได้น่าตาจริงอยู่ แต่ทว่าคนที่เขารู้เขาจะมองคุณอย่างไร

 

คนที่ทุ่มเทมากในการทำงาน ลงทั้งกำลังกาย สติปัญญาและกำลังใจ กำลังทรัพย์ เขาทุ่มเทมากจริงๆ

 

คุณน่าจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ในส่วนนี้ด้วย ในการออกคำสั่งหรือคำพูดต่างๆ ควรจะระวังในความรู้สึกของเขาเหล่านั้น

 

มีสุภาษิตว่า อยู่กับตัวเองต้องระวังความคิด อยู่กับมวลมิตรต้องระวังวาจา อยู่กับปวงประชาต้องระวังทั้งวาจาและความคิดให้ดี

 

ถ้าคุณมีสุภาษิตนี้ตั้งอยูในใจก็น่าจะดีนะ

 

ครั้งนี้ผมเข้าใจสรุปว่า การประสานงานคือหัวใจของงาน งานจะออกมาดีหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าทุกคนทุกหน่วยงานที่ทำงานทุ่มเทสติปัญญาและกำลังอย่างเต็มที่+การประสานงานที่ดี

 

และความเห็นใจซึ่งกันและกัน คำพูด และการคำนึงถึงความเหมาะสมของงาน  งานถึงจะออกมาอย่างสมบูรณ์ดี

 

จากความคิดของผมสิ่งที่ขาดหายไปก็คือ การประสานงานที่ดี คำพูด และการคำนึงถึงความเหมาะสม + ความเห็นใจซึ่งกันและกัน เป็นส่วนที่คุณยังบกพร่องอยู่

 

ทุกงานที่ทำ ผมเข้าใจว่า ปัญหาเดิมๆเกิดขึ้นเพราะว่าคุไม่ปรับปรุงตัวเอง และไม่ยอมรับคำติด้วยใจของคุณ แม้ว่าการกระทำ คำ พูดจะแสดงว่ายอมรับก็ตาม

 

การติและการชมนั้น มี 2 แง่ คือ

 

1. ติเพื่อก่อ หมายถึงคูณทำผิดจริง เขาเห็นคุณทำผิดจึงช่วยเตือน ให้คุณดีขึ้น

2. ติเพื่อทำลาย คือคุณไม่ผิดอะไรแต่เขาอิจฉาหรือไม่พอใจคุณจึงได้ติคุณให้คุณฉิบหาย

 

การชม

1. ชมด้วยหัวใจ มันจะเกิดจากการที่คุณทำดีจริงๆ แล้วได้รับการสรรเสริญซึ่งเหมาะกับความดีที่คุณได้ทำ

2. ขมเพื่อหวังผลประโยชน์จากคุณ คุณจะทำดีหรือไม่เขาก็จะชมให้มากเพื่อให้คุณปลื้มใจจนสามารถที่จะให้อะไรอะไรกับเขาได้

 

ดังนั้นคุณลองเลือกดูเถอะว่าคุณควรจะรับการติและการชมแบบไหนที่จะให้ประโยชน์กับตัวคุณเองมากที่สุด

 

จบเรื่องานที่ซีเรียส